Kościół pw. Zesłania Ducha Świętego

Spotkanie trwało 20 minut, ponieważ proboszcz przyjmuje raz w tygodniu przez jedną godzinę, a przede mną była inna osoba. Od razu był bardzo przejęty powodem mojej wizyty, ale podczas rozmowy, w której próbował mnie zniechęcić do apostazji, wydawał się mnie mimo wszystko słuchać i rozumieć (chociaż mimo zaznaczenia, że jestem osobą transpłciową na samym początku, nie używał w ogóle prawidłowych zaimków w stosunku do mnie, a niesamowicie się obrażał i poprawiał mnie, jak zamiast '"proszę księdza", wymsknęło mi się "proszę Pana". Jest to dla mnie oczywiste, ale nadal bawi). Jednak dowiadując się o mojej dobrej relacji z wierzącą mamą, zaczął używać przeciwko mnie argumentu, że jeśli dokonam apostazji, to jej "będzie przykro", przy tym odwołując się do naszych, wspólnych traumatycznych przeżyć rodzinnych. Na sam koniec uznał, że wniosku nie przyjmie i mam się zgłosić na kolejne spotkanie za dwa tygodnie. Odpowiedziałom wtedy, że wniosek przyjąć musi, bo procedura przebiegła prawidłowo, zgłosiłom się z potrzebnymi dokumentami, jasno trzymałom się swojej decyzji, nie ma przewidzianej możliwości dodatkowych spotkań. Proboszcz pozostał jednak nieugięty, więc kilka dni później zgłosiłom się do praskiej kurii i tam apostazję mi przyjęto bez żadnego problemu (tam próbowano mnie przekonać, że problemem był mój podpis, który nie zgadzał się z danymi urzędowymi, co przez ząbkowskiego proboszcza nie było ani razu wspomniane, ale podpis zmieniłom i mi przyjęli, może chciał wymyślić jakąś wymówkę po prostu. Ale jest to uwaga dla innych osób trans, które chcą dokonać apostazji i z przyzwyczajenia wpiszą inne dane niż te na dowodzie). Przy czym na samym początku chciano mi wydać kopię niepodpisaną przez kurię i spodziewam się, że omyłkowo, więc przestrzegam ew. przyszłą osobę, żeby tego dopilnowała.