Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Spotkanie było bardzo nieprzyjemne, zakonnica i ksiądz straszyli mnie, że nie będę mogła ochrzcić dzieci, bo wiadomo, że kolejnym krokiem po apostazji jest chrzest dziecka xD Rozmawiali też o mnie w 3 osobie, jakby wcale nie było mnie obok. Miałam wrażenie, że zakonnica specjalnie wypisuje ten akt strasznie wolno żeby jak najwięcej mi nagadali. I wszystko oczywiście ex cathedra, bo przecież traktowanie z góry najbardziej przekonuje ludzi do kościoła ;) Na koniec kazali mi zapłacić 20 zł, albo nie wydadzą. Właściwie tak się spodziewałam, bo ta parafia zawsze wyciąga masę pieniędzy, a w przeszłości też zakonnica potrafiła gwizdać jak za mało dałam. Strasznie się cieszę, że to był ostatni raz tam, na szczęście potem sama apostazja w innej parafii poszła bardzo łatwo i szybko :)

Ogólnie to spotkanie trwało maksymalnie 10 minut. Ksiądz proboszcz postraszył mnie chorobami psychicznymi, samobójstwem i innymi takimi. Nie chciał na mnie patrzeć. Ale jakoś nie miał problemu podpisać dokumentów. Tym co mówił uświadomi mnie w słuszności, mojej decyzji i też mu to powiedziałem. Lekko się zagotował, ale ważne że nie stwarzał problemów.

W dniu gdy przyszłam pierwszy raz odbiłam się od drzwi (wraz z moją osobą partnerską), poinformowana przez zakonnicę, że nie ma proboszcza (mimo dyżuru). Już na samo „dzień dobry” z mojej strony zamiast „szczęść Boże” widziałam strach w oczach tej kobiety. Gdy poszłam tam drugi raz zakonnica (najwyraźniej nadal w roli sekretarki proboszcza) poinformowała mnie, że proboszcz jest zajęty. Była zakłopotana i nie wiedziała do końca co ze mną zrobić w końcu przyjęła akty chrztu i powiedziała, żeby przyjść za 2 tygodnie, bo musi to podpisać biskup. Minęły dwa tygodnie - nie było listu od biskupa. W końcu 5 tygodni po pierwszej wizycie w tej parafii, siostra skierowała nas do jakiegoś młodego księdza w „gabinecie proboszcza” najwyraźniej zastępującego go w papierowej robocie. Okazało się, że apostatów jest cały segregator. Młody ksiądz był uprzejmy i nawet serdeczny. Powiedział, że nie jesteśmy pierwsi. Na do widzenia powiedział „powodzenia” z na prawdę szczerym uśmiechem. A zakonnica powiedziała, że „żal jej nas” Podsumowanie? Nigdy nie widziałam proboszcza na oczy (Najwyraźniej tak też się da z sukcesem zrobić apostazję) Cały proces od momentu zadzwonienia do parafii chrztu do otrzymania aktu apostazji jakieś 2 miesiące… Emocje: niewiarygodna ulga

po kontakcie email - parafia odmowila wysyłki aktu chrztu na adres domowy; wysłali natomiast do parafii zamieszkania