Kościół Świętej Rodziny

Proboszcz straszył mnie opętaniem, chorobami psychicznymi i przekonywał, że na pewno w następstwie apostazji popełnię samobójstwo. Próbował mi wmówić, że wcale nie ma obowiązku przyjąć wniosku i zdawał się nie zdawać sobie sprawy (czy też ignorować ten fakt), że jest to jego prawny obowiązek. Odnosił się do mnie protekcjonalnie i obraźliwie. To było upokarzające doświadczenie. Całość zajęła nie dłużej niż 30 minut.

Obsługiwał mnie proboszcz. Spotkanie trwało około 7 minut. Powiedział mi, że nie mam sumienia, bo sumienie mają tylko wierzący oraz, że teraz taka moda na apostazję jak na „skrobankę”. Spytał też czy w pracy dostanę podwyżkę za apostazję. Byłam pewna swoich poglądów, więc nie czułam się bardzo źle na spotkaniu.

Ksiądz proboszcz wiekowy i niezbyt ogarnięty. Próbował mnie obrażać ale średnio mu to szło. Po kilkuminutowych próbach przysłał innego księdza, który "zana się na procedurach". Ksiądz ten przyjął pismo bez słowa, podstemplował i obiecał wysłać jak najszybciej. Przy zachowaniu spokoju i bez zbędnych polemik poszło w miarę szybko.