Kaplica pw. Świętego Pio

Poszłam do proboszcza (Jerzy Pietkiewicz) w godzinach urzędowania kancelarii, oprócz mnie nie było innych interesantów. Trafiłam na koniec mszy, więc spokojnie poczekałam, aż ksiądz skończy w kościele i poszłam z nim do kancelarii. Powiedział, żebym usiadła i zapytał o co chodzi. Kiedy powiedziałam, z czym przychodzę, ksiądz powiedział, że nie ma dla mnie czasu. Później już tylko słuchałam jego monologu o tym, jak naczytałam się rzeczy w Internecie i podjęłam emocjonalną decyzję, a później, że to wina tego, że pojechałam do Amsterdamu. Powiedział, że nie znam procedur, ale to on twierdził, że do apostazji potrzebuję świadka. Przez cały czas uderzał pięściami w stół i ciągle mi przerywał, mówiąc o tym, jaka ja jestem emocjonalna. W kancelarii siedział ze mną mój narzeczony, który nie zna polskiego, ale ksiądz o tym nie wiedział, bo nie dał mi dojść do głosu, więc teoretycznie świadka miałam. Ostatecznie nie załatwiłam sprawy. Nie upierałam się długo, bo przyznałam się, że nie mieszkam już w Polsce i proboszcz wykorzystał to, jako argument, że w takim razie powinnam udać się do polskiego kościoła w Amsterdamie. Co prawda sam zaznaczył, że nie jest się członkiem parafii, jeśli 6 miesięcy nie mieszka się na jej terenie, a ja w Amsterdamie mieszkałam wtedy od miesiąca, no ale stwierdziłam, że załatwię to szybciej w Amsterdamie niż u niego. Powtarzał, że nie ma 3 godzin, żeby mnie nawracać. Ja nie zamierzałam tam spędzić dłużej niż pół godziny.