Kościół pw. Świętego Marcina

Czynność trwała ok 30 min, ksiądz przy mnie czytał mój akt apostazji stwierdzając że wiele rzeczy które w nim napisałem jest nieprawdą. Akt apostazji został przez księdza przyjęty - ksiądz na końcu stwierdził że moi rodzice się w grobie przewracają.

Udało się za 3 podejściem.Pierwszym razem zrezygnowałam ze względu na długa kolejkę,okazało się po fakcie że proboszcz ma covid.Kolejna wizyta to rozmowa na dworze,ksiądz spieszył się na pogrzeb,pytał w obecności innych w jakiej sprawie i stwierdził że w styczniu podpisze wniosek ponieważ nie zależy mu na takiej wiernej,ale zanotował nr telefonu.Oddzownił sam,zaproponował spotkanie tego samego dnia i godzinę która mnie średnio odpowiadała a chciałam mieć to za sobą, więc się spóźniłam.Wcześniej byłam u kosmetyczki i na spotkaniu więc byłam zrelaksowana.Inna sprawa,że nie spodziewał się kogoś ubranego w szpilki,wizytową małą czarną sukienkę,kabaretki i skórzaną kurtkę.Udawał spokojnego,ale był raczej bojowo nastawiony,próbował pouczać ale szybko został sprowadzony przeze mnie na ziemię.Nie dałam się sprowokować,z drugiej strony myślę że też nie było ze mną łatwo.Mam trudny charakter,jestem wygadana,dobrze wykształcona i mam spory bagaż doświadczeń za sobą.Stwierdził że żałuje,że poznał mnie tak późno,tak się dobrze ze mną dyskutowało.Nie było sensu przedłużać spotkania i po 1,5 godzinie sama zapytałam czy to koniec i stwierdziłam że nie chcę zabierać czasu i wyszłam.

Mailowo. Ksiądz proboszcz nie znał procedur, prosiłam o przesłanie aktu chrztu na adres parafii zamieszkania, robił problemy z ustaleniem mojej tożsamości. Finalnie przywiózł osobiście moje świadectwo na moje umówione spotkanie z proboszczem w parafii zamieszkania. Był trochę nerwowy.