Kościół parafialny pw. Matki Bożej Anielskiej

Ze pierwszym razem jak poszłam złożyć apostazję to proboszcz był na wakacjach i nikt inny nie mógł za niego przyjąć. Za drugim razem proboszcz już był (nie pamiętam kto był proboszczem w 2021 r.). Przeczytał moje pismo i stwierdził, że się z nim nie zgadza (na co ja odpowiedziałam, że nie musi). Potem powiedział, że nie przyjmie bo jest pisane odręcznie (tu mu wykazałam, że nawet w dzisiejszych czasach odręcznie napisany wniosek jest nadal oficjalnym dokumentem). Następnie stwierdził, że sprawdzi co tam w mojej karcie, a jak zajrzał to stwierdził, że jestem cały czas podpięta pod mamę więc przynajmniej jej nie narobię kłopotów. Końcową próbą zatrzymania mnie było “a rodzice pozwolili?” Na co oczywiście ofukałam go, że mam 30 lat i to czy rodzice pozwalają czy nie to nie powinno go interesować. W końcu podbił oryginał i kopie dla mnie i przyjął

poszłam na dyżur proboszcza w kancelarii (która jest czynna tylko godzinę, dwa razy w tygodniu...). Na początek ksiądz stwierdził, że nie przyjmie ręcznie napisanej apostazji, a także, że nie może przyjąć, ponieważ "już się podpisałam". Kilka razy musiałam powtarzać, że to nie jest mój podpis, tylko żeby czytelnie było wiadomo kto się podpisał, a mój podpis - chociaż czytelny - jest zupełnie inny. Po chyba 5 minutach ksiądz łaskawie pozwolił mi się podpisać. dodatkowo dostałam pytanie "czy rodzice wiedzą i się zgadzają z moją decyzją". Pomijając fakt, że od dawna jestem dorosła to odpowiedziałam, że mama jest rozwódką więc narzekać nie będzie - skończył temat